وقتی «قاب‌» ‌های «راه بی‌پایان» را به نمونه‌های دیگر در سریال‌های در حال پخش، مقایسه کنیم آن وقت به این مهم دست می‌یابیم که اگرچه قصه و شخصیت‌پردازی و گره‌افکنی و غیره در یک کار نمایشی با اهمیت هستند، اما آن چیزی که درجه نخست و قبل از هر چیزی بیننده را مجذوب می‌کند و به ویژه توجه خواص را جلب می‌کند، همین قاب‌ها و تصاویر استاندارد است، چیزی که برای همایون اسعدیان از اهیمت به سزایی برخوردار بوده و پیشاپیش نیمی از توفیق او را تضمین کرده است، چرا که شلختگی و باری به هر جهت بودن، باعث دفع مخاطب و مانع از حظ بصری او می‌شود.